IGREXAS DE COUSELO, PORTELA E MESEGO.

  IGREXA DE SAN MIGUEL DE COUSELO.

O antigo templo parroquial de San Miguel de Couselo estivo localizado na aba oriental do monte Xesteiras e, durante a súa historia , sufriu diversos cambios arquitectónicos importantes. Sabemos que con anterioridade fora prerrománica , xusto cando formaba parte dos inmóbeis dun mosteiro que se fundara na Alta Idade Media; logo, durante o S. XII absorbería a estética románica e, pouco a pouco , entrados no barroco, a súa faciana iría cambiando. O mestre de cantería cuntiense Isidoro Gontad, en 1791, desfaría a antigua portada deste edificio e construiríaa nun estilo propiamente barroco.

Coo tempo, a igraza trasladaríase até o lugar onde hoxe se encontra, ao pé do lugar de Mourigade, deixando  o seu antigo predio - na aba oriental do monte Xesteiras- para se erixir de novo, mais con outro aspecto, totalmente neoclásico. A obra, dunha única nave e con espadana para as campás centrada no alto da fachada, executaríase durante o ano 1899. Na actualidade aínda podemos comprobar nos seus muros algúns restos arquitectónicos do seu pasado románico, así como numerosas marcas de canteiros demostran a antigüidade desas pedras labrasm hoxe aproveitadas para unha construción decimonónica.

Conta esta freguesía con tan só seis lugares: As Carballas, Constenla, Couselo, Mourigade, O pazo e A Raxeira.

SANTIARIO DA NOSA SEÑORA DO CASTRO LOUREIRO

No lugar do Loureiro de Arriba sitúase unha ermida e santuario, do que a hai constancia da súa existencia na primeira metade do S. XVI , cando era unha ermifa considerábel e o lugar no que se atopa destaca pola súa fermosura dende onde se albisca o monte Xesteiras  e o promontorio do Castro de Arcos.  Posúe un soportal ou cuberto cara ao lateral norte, no que se alberga un altar exterior de pedra e un anuncio polo cal se avisa das indulxencias que pode acadar os que, até alí, se dirixan con fervor para acadar o perdón.

Aínda que se ten coñecido co nome da Capela do Loreto - por mor da devoción que no seu interior se venera- non deixa de ser este un xeito particular de sincretismo , de apropiación de cultos pagáns pola Igrexa.  E dicimos isto posto que a súa denominación máis atifa era a de Nosa Señora do Castro Loureiro, e Loreto non ven a ser máis que a castelanización do topónimo e, ao mesmo tempo, a substitución dun culto popular por outra aceptada polo cristianismo.

Con esta denominación - a de Nosa Señora do Castro Loureiro- aparece no seu máis vetusto libro de fábrica, no que se comezaron a rexistrar noticias no ano 1678.

CAPELA DE SAN RAMÓN DE MESEGO

Capela de reducido tamaño localizada no lugar de Mesego no interior  dunha pequena carballeira . Noutro momento tivo connotacións de santuario e no corazón dos seus herméticos muros venéranse tanto a San Ramón como a Santa Apolonia , santos dos que aínda hoxe en día perduran as súas celebracións.

Contan o veciños deste luga que existíu outro templo, capela ou pequena igrexa da que quedan ruinas escondidas entre o manto vexetal que recobre os agrestes horizontes , cheos de maxia e tranquilidade. Era a lendaria ermida de Santa Ana.

Traballo feito por:

• Fadi Abdulkader Sande
• Francisco Nuñez Campos
• Jennifer Couso Hermida
• Roi Fuentes Castro

Igrexa de Santa María de Cequeril

Igr. de Sta. Mª de Cequeril

A primeira referencia documental sobre Santa María de Cequeril data de 1217, asegurándonos que durante esa época xa existía un templo de traza románica e que durante a efervescencia barroca foi derrubado e ideado cunha estética máis moderna. O edificio actual, con torre que se eleva no centro da fachada, contén varias imaxes relixiosas de importante valor historico, como un Santiago Apóstolo, un fragmento do lignum crucis e dous pequenos relicarios cos ósos das santas Honrata e Liberata, que Don Francisco da Ruza e Silva trouxo da "Corte de Roma".
Cómpre deterse e observar o seu cemiterio, no que lápidas de comezos do S. XX e finais do XIX, ou pequenos mausoleos familiares -románticos e modernistas- anuncian con detalle o magnífico labor dos nosos  canteiros.
O Agro do Monte, Cequeril, A Corga de Abaixo, A Corga de Arriba, A Cruz, A Igrexa, Mato, A Penela, Sebil e Vilar de Mato son as entidades de poboación desta parroquia.

• Cristina Rodríguez Brea
• Sergio Álvarez Picallo

IGREXAS DE SAN FINS DE ESTACAS E SAN MAMEDE DE PIÑEIRO

                                      


                                                 Igrexa de San Fins de Estacas

Templo de estilo neoclásico, datábel por conseguinte no S.XIX, que conta cunha momumental torre de tres corpos. O retablo do alta maior é de comezos do S.XX, Xesús Cristo crucificado, a Virxe do Rosario, San Xóan "O Bautista" e San Fins. Presenta a curiosidade de que o sagrario en lugar de mirar ao nacente (Xerusalén) faino ao poñente.
Seis son os núcleos de poboación desta parroquia: A Bragaña, O Casal, Magán, Teaño, A Torre e Vilameán.

                                                   

                                                    Igrexa de San Mamede de Piñeiro

Posúe unha arquitectura de transición do barroco ao neoclasicismo. Ten planta en cruz latina, propia da arquitectura románica e unha torre campanario de tres corpos colocada á dereita da fachada.

No interior deste edificio cusiódianse as imaxes do patrón (San Mamede), Santo Antón de Padua, San Brais, San Roque, a Inmaculada e a Nosa Señora da O -A Virxe preñada de Xesús Cristo-. Tamén podemos contemplar restos escultóeicos datables entre o último cuarto so S.XV e a primeira metade do XVI.

Belai, Gontade, Guimarei, A Igrexa, Montesandeu, A Sobreira, Soutelo, O Toucedo e A Toxeira son os nomes dos lugares existentes na actualidade nesta parroquia.

Feito por :
Cristian Suárez Aboy e Adrián Senín Abalo

IGREXA DE STA. MARIA DE TROANS, ERMIDA DE SAN ILDEFONSO, CAPELA DO SANTIAGUIÑO DA ERMIDA

                      IGREXA DE STA. MARIA DE TROANS

O primeiro testemuño de freguesía de Troáns data dos albores do S.XI´o que dá conta da súa existencia, cando menos, na centuria anterior. O templo parroquial dedicado á Virxe María e a torre campanario , é fundamentalmente barroco, como todos os seus altares decorados cunha exuberante ornamentación ; no entanto e bastante curiosa a existencia de duas sancrestías e a súa planta basilical, que confecciona dúas naves laterais e unha central , o que nos fai ver nela unhas claras orixe prerrománicas,concretamente do S.X. O edificio antigo , até as remodelacions barrocas , contaba cunha nave central con teitume de madeira , cubertas de tella a dúas augas ; e as colaterais ,igualmente realizadas cos mesmos materiais,con teitume a unha unica auga .

Dentro da imaxineria relixioxa do seu interior podemos destacar , polo seu valor tradiccional , o “ Altar do Demo “, onde se representa un San Miguel Arcanxo matando ao diaño .

O carón de este templo situase a casa reitoral , unha clara proba de poder que tiveron os párrocos desde benificio curado,un testemuño arquitectónico de que os cregos pertencían a outro estamento social .

Contitúen esta parroquia os seguintes nucleos de pobación : O Campo , A Cova ,O Folgar , Guldrigáns , A Hervés , Lornés ,Novás , A Pena de Arriba , A Pena de Vilabar ,Santo Ildefonso ,Sobrada e Vilabar de Abaixo

                                    ERMIDA DE SAN ILDEFONSO

A ermida de Santo Ildefonso , na freguesía de Troáns , é un pequeño templo no que se venera tanto ao declarado Ildefonso , con romaría o 23 de xaneiro,como a San Xoán “ O Batista “ o 24 de xuño . Incluso ,segundo Frei Martiño Sarmiento , antigamente a ermida levaba o nome deste último santo. Sexa como for, do que estamos seguros e de que xa existía no século XVI, aínda que a súa tipoloxía a dominación do santo patrón, as ampliacións constructivas e outras probas fannos ver unhas orixes claramente medievais.

Na súa contorno aínda se conserva algunha casa con certo atractivo en canto á construción en cantería e os soportais de pedras.

                                      CAPELA DO SANTIAGUIÑO DA ERMIDA

Localizadaa no lugar da Ermida, está rovista dun soportal na súa fachada -que terma dun tellado- e erguida unha paraxe moi fermosa, próxima ao río Umia e no interior do campo circundado por vellos carballos e castiñeiros, Osantiaguiño da Ermida é un centro espiritual de grande antigüidades, xa existente no S.XVI aínda que ben puidese ter as súas orixes no medievo xa que esta edificacion dá nome ao lugar, A Ermida.

Ademais do apóstolo venéranse a unha Virxe da Pena (ou da Peña) que contan que apareceu nas inmediacións, xunto a un manantial de auga milagreira que aínda se conserva e que nas súas pedras leva gravado ese suposto milagre mariano.

No que respecta á imaxe de Santiago Apóstolo, había a tradición de mergullalo no interior do río Umia para que o santo lle trouxese boas colleitas aos labregos do lugar e implorar a chegada da choivas cando tocaba ano de seca.

INFORMACION ADICIONAL

Oxe en dia a fonte non bota auga pouco a pouco esta auga foi escarbando na terra ata facer un burato á dereita da fonte que é por onde sae actualmente. A xente da aldea non sabe onde está o manantial nin de donde sae a auga.

Outras teorias sobre que a fonte deixara de botar e a auga saira polo lado e que un veciño foi labrar a súa veiga situada enriba da fonte co cal levantou unha pedra e pensan que era esa pedra a que impidia que auga saira por outros lado que non foran a fontei

Feito por :

Diego Sánchez Iglesias

David García García

Noelia Folgar Limens

Silvia Monteagudo Roma

Natalia Camiña Ferreiro

Isabel Fernández Piñeiro

IGR. S. BREIXO DE ARCOS DE FURCOS

IGR. S. BREIXO DE ARCOS DE FURCOS

A actual igrexa parroquial de San Breixo, con torre das campás no centro da súa fachada, foi trasladada pedra a pedra dende as proximidades a do lugar de Arcos de Arriba- concretamente do lugar da Manguela,no que houbo un antigo mosteiro que xa existía polo S. IX- aló pola época barroca, como así o demostra o estilo no que está construída.

O templo ten planta de cruz latina e dentro del venérase a San Breixo, a Virxe do Rosario, a Virxe de Monserrat, San Sebastián e multitude de santos máis que complementan o devocionario desta freguesía. Nas inmediacións consérvanse na arquitectura moderna, como tamén tres lumieiras-de arco conopial- pertencentes a un antigo baldaquino datable entre os séculos XV e XVI. En tales restos escultóricos, fincados no muro do adro parroquial, recréanse tres escenas bíblicas: a Natividade, a Adoración dos Reis Magos e o Desencravo de Xesús Cristo. Existiu unha cuarta lumieira, hoxe desaparecida, na que se representaba -segundo parece-, a Anunciación. Un altar de pedra, cos símbolos dos mártires do cristianismo( neste caso facendo alusión a San Breixo), unha pía bautismal e unha sepultura escrita en caracteres góticos completan este pequeno conxunto de interese histórico-artístico; mais non nos debemos esquecer do seu singular cemiterio e o seu cruceiro.

A parroquia conta cos seguintes núcleos de poboación: A Anllada, Arcos, O Caeiro, A Casa da Cruz, A Casiña, Cornado, Ducío, Ferreiros, Furcos, A Gándara,O Piñeiro e Piso.

Campanario

  

Escrituras pola parte de fora da igrexa e pía de pedra

  Parte dianteira da igrexa

  Porta da sancristía

  Pía da auga bendita

 Pía bautismal

 

A Virxe Do Carme, Santa Lucía, San Xosé

  Santiago Apóstolo,San Antonio e Anxos

 A Virxe do Rosario e máis San Breixo

Igrexa dende arriba

  Cúpula da igrexa

 Cúpula

 
Placa de agradecemento

 Confesionario

 Toda a igrexa

 

Parte de atrás da igrexa

 Igrexia por atrás 

 
Pía bautismal de fora da igrexa

Escrituras na pedra 

  Campanario

  Altar

 Pasillo central 

Feito por: Jessica Magariños

Jhonatan García

Juan Fuentes

Patricia Ruíz

Lucía Calviño